Lavendel

Vanochtend grote groene sabelsprinkhaan in woonkamer.

Wat kan ik beginnen tegen zijn reuzensprong als ik hem vang.

Ongrijpbaar, onbestuurbaar, ook de buurvrouw is bang.

De hor helpt niet, de monsters springen onverhoeds naar binnen.

We krijgen het klimaat van Biarritz, en Oslo dat van Bratislava, overal

sprinkhanen. Te droge zomer, ze zoeken water in je keuken,

drinken op wat je je arrogant toe-eigent aan vocht en dus

 

ben ik niet christelijk, maar geloof sinds Bolsonaro in het boek der

Openbaringen. In 2017 verliet ik Alaska voor Canada, ik dacht:

wildbranden en vuurtornado’s zijn straks weer geblust en

xenofobie verdwijnt. Bijna zeker dat Trump een eenzame

eendagsvlieg is, omdat Macron, Merkel, Trudeau hem samen

in de greep van hun behendige Trumphandshakes hebben.

 

Ik volg een random Canadees die last heeft van

een provinciebestuurder, die een dronken aardbei lijkt.

Deze doodgewone man gelooft dat rechts-populisten zichzelf

uitschakelen. Hij is mijn allerlaatste sprankje hoop,

maar blijft anoniem voor zijn veiligheid. Als een

van de laatsten op twitter is hij respectvol, wanneer fijnstof

je longen beslaat in de hitte als lavendelgeur in Zuid-Frankrijk.

Toch is zijn moedertaal geen Frans zo te zien.

 

Daar wil ik het nu niet over hebben, bedenk alleen

dat met het klimmen der jaren de sprinkhaan het noodlot is,

dat je beloert en constant wacht om je te bespringen,

met honderden tegelijk, zodra je een regenton opent.

 

De wereld heeft een enge ziekte en heeft er

de leeftijd voor. Twee heb ik er zelf al, een is

bedwongen lijkt het. Ik ben de nadagen met moeder

Aarde, wij beiden steeds groener van verduisterende

sprinkhanen.

 

Vliegveld Vancouver. Drie weken later dikke smog door bosbranden.

Reacties zijn gesloten.