In het niets

Net als ik denk de trein zeker te missen, maakt

hij een bevroren toertocht. Hij staat zijn fietslicht

met plakband vast te maken en intussen lopen

de batterijen leeg. Als die band maar niet lek

schiet, zo de diepste sinkhole in. Ik ga hier echt

levend dood aan. Ik wil hem met huid, haar, ogen,

 

zijn verdriet als het niet lukt, met alles. Nog

geen 113 km ver weg hemelsbreed, hij zit bijna

bij me op schoot. Rationeel gezien kan ik geen

problemen ontwaren. Kan best zijn dat we

allebei geen kanker hebben. Ik kan het in

de wiki opzoeken en dat ga ik doen ook. Nu!

 

Hij fietste ook een keer op zaterdagmiddag. Toen

zag ik hem in gedachten van de Loreley vallen,

terwijl zijn telefoon eruit was geflipt. Je zou eigenlijk

een bereikbaarheidskaartje moeten hebben van die

omgeving. Ik zal niet rusten voor hij weer de rots is

die nooit uit elkaar valt, ongrijpbaar over de rand.

 

 

Reacties zijn gesloten.