Madre sola ancora

De wind waait door ontdooide bomen in een stilte die

al voortduurt sinds die vorig jaar is begonnen.

Ik weet vaag hoe je hand aanvoelde, toen je al

onstuimig naar verten joeg. Verre gedachten aan jou

 

leven op in deze regen die al seizoenen duurt.

Zomer 2019 liepen we hier niet ver vandaan,

in de bergen van Trentino. Je voorspelde dat je

zou emigreren. Het is natuurlijk dat een

 

zoon het land uit gaat, maar niet dat ons

Italië wordt afgesloten voor een ziekte

waar ik misschien in wegzink als ik niet

om leven in je handen kan knijpen.

 

Ik hoorde je opgewekte stem even in code geel,

en wacht naast de perzikantracieten krokussen in

de tuin bij dit huis van dikke, witte stenen.

 

In drieëntwintig jaar heb ik je voorbereid om te

verdwijnen in dat platte, natte land waar we

ooit een bloemenpark zagen in zeldzame warmte.

 

Ik weet dat je niet als Icarus wegschroeit in dat

gure, oranje voetballand. Alleen, ik wil niet op

de valreep net als jouw Daedalus neervallen.

 

Zeg me, dat ik je op een dag weer zie, als elk

vaccin werkt, mensen weer zorgeloos rond-

lopen en een omhelzing geen gevaar meer is.

 


Dit is een update van de eerste versie die in maart 2020 hier verscheen.

Japanse kers in bloei tegen schutting in vroeg voorjaar.

Reacties zijn gesloten.