Groen zoenen

Hordes hommels ruiken aan de warme bloesemboom.

Met handen vol paardenbloemstuifmeel krijg

ik niet zo veel lucht als anders en moet ik even

gronden voor de ziekte met me op de loop gaat.

 

Ik ga die yoga-oefeningen toch maar doen. Maar yoga

jeukt nu als de pest. Zie het hoge gras, te lang niet

gemaaid, zoals ook mijn haren. Schotse hoog-

landers hier dichtbij staan te grazen en helpen me

 

om moe te worden en met hen neer te gaan

liggen op de aarde die ze op het eerste gezicht

de hele dag zoenen, happend naar kropaar. Licht

zonder vliegtuigstrepen dooft boven naaldbomen uit.

 

Diep in de nacht rond half 5 trek ik wat thee van

gember wat enigszins helpt, maar helemaal tof

is het nog niet. Alles zit muurvast in rechter bronchus,

zodat ik de geur van de honingshampoo niet opmerk.

 

Vanuit het raam komt van ver het eerste licht

dat schijnt over het vrij levende bosvee dat nog

zwaar op de aarde gezonken ligt. Als ik rust

wil, moet ik voortaan leven zoeken in wat groen.

 

Reacties zijn gesloten.