Te laat, 2004

Je bladert in een fotoalbum en denkt aan de  

slee die hij met ijshanden voorttrok door de

sneeuw. Lege straten, de tijd dat de uil in de olie zat.

 

Je landt veertig jaar terug, je deed gewoon een spelletje

met hem toen hij zes keer op de grond trapte, alsof zijn

ervan afhing. Daarna zat je bij de buurvrouw. Pa dood

ofzo, doder dan dood. Toch leefde hij nog even door.

 

Hij lijkt nu voor altijd te zweven tussen lichtende

nachtwolken. Vergeet-mij-nietjes uit lentebos elk jaar

op zijn graf, steeds probeer je leven uit zijn dood te halen.

 

Dan ga je weer met armen vol bloemen om te zien

wat je nooit wilt zien: zijn graf wordt binnenkort geruimd.

 

Zie je het niet zitten, kijk dan op https://www.113.nl of bel 0900-0113. Met mij gaat het prima: ik zocht hulp en verdriet slaat bij mij nooit naar binnen omdat ik het hart op de tong heb. Na zo veel jaren zie ik mijn vader langzamerhand weer zoals hij was – in zijn gezonde jaren en op vele goede momenten. Steeds minder associeer ik hem met zijn doodsoorzaak.

 

Lichtende nachtwolken, 21 juni 2019
Lichtende nachtwolken, 21 juni 2019

Reacties zijn gesloten.