Te laat, 2004

Hij lijkt te zweven tussen lichtende nachtwolken,

waar engelen de brandende aarde willen redden.

Zijn lijden was haar onzichtbaar loden vest, dat

het nu over is vergeet ze soms. En heeft

hij ooit spijt gehad van zijn dood?

 

Als prinses liep ze op een evenwichtsbalk, soms

viel ze er af. Altijd stond ze op scherp en voor

hem leerde ze elke vernedering te verdragen.

Vergeet-mij-nietjes uit lentebos op zijn graf, als

ze er is probeert ze leven uit zijn dood te halen.

 

Niet al zijn notities heeft ze verbrand zoals hij

haar vroeg. Zijn gitzwarte spiegelbeeld wilde ze zo

wat lichter maken, met wat zon door diepdonker-

fjordgroene bomen. Zou hij daar boos om zijn?

 

Vol aandacht was hij voor haar allereerste lach,

hij bracht haar bijna naar de top van de Mont Blanc,

dankzij zijn liefde overal blauwe, eeuwige sneeuw.

  

Soms ziet ze hem in iemands oogopslag of gevoeligheid.

Gedreven dicht ze over vaderliefde die zag, geboeid 

door wie zij is. Geen enge man ziet ze staan.

 

Daar gaat het om. Wat je bent doet verder niet

zo ter zake, vond ook hij,

voor hij weer ziek werd en niet meer kon.

 

Ze bladert in een schrijfboek. Heb het over de 

slee die hij met ijshanden voorttrok door de

sneeuw. Lege straten, het was in de tijd dat de uil

in de olie zat. Schrap het, dicht vrij van politiek.

 

Bovenal moet ze haar hart niet legen over elk  

woord van hem dat ze volop begreep. Mentaal 

lijden creëert monsters van wegwerppoëzie.

 

Zie je het niet zitten, kijk dan op https://www.113.nl of bel 0900-0113. Met mij gaat het prima: ik zocht hulp en verdriet slaat bij mij nooit naar binnen omdat ik het hart op de tong heb. Na zo veel jaren zie ik mijn vader langzamerhand weer zoals hij was – in zijn gezonde jaren en op vele goede momenten. Steeds minder associeer ik hem met zijn doodsoorzaak.

 

Lichtende nachtwolken, 21 juni 2019

Reacties zijn gesloten.