Meteoor

Charmebom barst als beregende

woestijnbloem uit in politiek flikflooien.

 

Wie wilde er met haar uitgaan in

depressie op de versleten, gele bank?

 

Gevallen in jonkvrouwenput vocht ze

zich na vaders dood uit zijn ondergang.

Ik zie haar daar binnenkomen, haar

hart bijna rood, vastbesloten tot redden,

 

zelf ontkomen met haar sprookjesbaby,

als uit de klauwen van een poema.

Ergens staat ze nog in dossiers vermeld

als summum van hoofdprobleemgeval,

 

er kan gecontroleerd worden of ze haar

kind in de ochtend wel wast en eten geeft.

Zo’n omhooggevallen plaatselijke politica

schijnt vol zegen van Obama en Merkel.

 

Elke framing maakt een mens beperkt

houdbaar, in te lijsten met uitroeptekens. Men

kan terugvallen tot reptielenbrein, waar

ze een sterker wachtwoord op heeft gezet.

 

 

open veld, sparren op achtergrond met schemerhemel zonder vliegtuigstrepen

Reacties zijn gesloten.