‘Utøya 22. juli’ – de (realtime) film

Een knal, vuurwerk in de bioscoop,

witte parels beschermen mijn oor.

 

‘Cultuurmarxisten, val toch allemaal dood’,

roept hij, die naar hen toesluipt als een spook.

Geen ontsnapping voor jonge mensen,

ze zwemmen weg van het lieflijke eiland.

 

Jonge vrouw vindt geen bodem,

ze had kort ervoor nog gesproken met haar

grote politieke heldin. Zo gesterkt

op weg in haar voetspoor.

 

Elke zwemslag verlamt haar nu meer,

water zo koud na veel regen.

 

Oever onbereikbaar,

loden spijkerbroek

trekt haar omlaag,

hals krampt zich samen,

ademen lukt niet meer.

 

Vrienden zingen dit gedicht verderop,

het verstomt onder water.

Als je nog kunt zwemmen, neem

deze woorden mee naar land.

 

Reacties zijn gesloten.