In het niets

Net als ik denk de trein zeker te missen, maakt

hij een bevroren toertocht. Hij staat zijn fietslicht

met plakband vast te maken en intussen lopen

de batterijen leeg. Als hij dat wiel niet goed vast heeft

geschroefd, valt het eraf, zo de diepste sinkhole

in. Overleeft hij dit? Ik ga hier zelf nog eens levend

dood aan. Elke dag wil ik hem met huid, haar, ogen,

 

zijn verdriet als het niet lukt, met alles. Nu nog

amper 113 km bij me vandaan hemelsbreed. 

Als de volgende trein wegrijdt zit hij, als alles

goed gaat, bijna bij me op schoot.

 

Rationeel gezien kan ik, al die keren dat ik hem 

in gedachten zie sterven, geen problemen ontwaren.

Kan best zijn dat we allebei geen kanker hebben. Ik kan

het in de wiki opzoeken en dat ga ik doen ook. Nu!

 

Hij fietste ook een keer op zaterdagmiddag. Toen

zag ik hem in gedachten van de Loreley vallen,

terwijl zijn telefoon eruit was geflipt. Je zou eigenlijk

een bereikbaarheidskaartje moeten hebben van die

omgeving. Ik zal niet rusten voor hij weer de rots is

die nooit uit elkaar valt, ongrijpbaar over de rand.

 

 

Reacties zijn gesloten.