We wachten…

….als Solveig uit Ibsen’s Peer Gynt op het einde van de pandemie, dacht ik eind oktober.

Hieruit kwam onderstaande ‘uitroep van Solveig’ voort.

Voor Engelstalige vertaling van Noorstalige citaten hier uit ‘Solveig’s sang’ (muziek: Edvard Grieg, tekst: Henrik Ibsen): zie Youtubelink in eerste regel van het gedicht.


 

Glitter

 

Og venter du histoppe vi treffes

der min venn, dat was toen hij nog

bereikbaar was. Van de hoogten op de

glitterrotsen kwam zijn signaal door,

in Ibsens woorden en Griegs muziek

 

hoor ik de ondergaande zon met Solveigs

gezang dat zo uitschreeuwt over vijf

gebergten, gelijk mijn stem die roept

om die naaldbomen zo groen, lichtgroen

 

met rotsen en heide vol rendiermos op

de ondergrond, een eeuwige belofte

van stilte die nu weg is, omdat we te dicht

opeen zitten om veilig te zijn en hij is niet

 

te bereiken over grenzen. Toen wel in de verte,

haar stem die schreeuwde men engang vil du

komme det vet jeg visst. Og jeg skal nok vente

for det lovte jeg sist en ik leef en wacht altijd,

 

altijd op zijn vrolijkheid. Hij is het licht dat ijs

voorgoed breekt, op zijn lichte haar vol

middernachtzon reist hij mee, maar kruist mij

steeds onderweg. Kanskje vil der gå både vinter

 

og vår og neste sommer med og det hele neste

år. Solveig wachtte zo’n vijftig jaar op hem, ik misschien

vijftig weken voor de grens voor altijd opengaat. Stil

water met rook en hij kwam vlak voor zijn dood bij

 

haar uitrusten, mijn stem breekt uit haar keel

die om hem smeekt over vijf glittergebergten.

 

Achtergrond van Peer Gynt, uitgevoerd bij Gålå, Noorwegen. Ondergaande zomerzon met meer, veel blauwe lucht en bergen op de achtergrond.

Reacties zijn gesloten.