Voorbij seismofobie?

Hier in Alaska wil ik niet blijven, vergezichten met mosgroene sparren,

dwergberken tussen rijtjes coniferen en besneeuwde spitsbergen.

Zonder zwavelgeur zou je niet zeggen dat dat vulkanen zijn.

 

Jouw zorgzaamheid moet ik zien vast te grijpen als ik me een weg

baan over sompige, golvende wegen met ribbels en diepe gaten.

Overal de laatste stuiptrekking van een vertrouwde aarde, mijn voeten

voelen al verhittende zon over bossen vol verborgen wildbranden.

 

De afgrond is loodrecht zonder vangrail als de buschauffeur

de tegenligger op de zandweg passeert. Het gaat net goed en

als ik op de Canadese grens bijkom met een bak

cappuccino oefent de gastvrouw haar Hollands op me.

 

Het hotel in Whitehorse is bevestigd, net als de aardbevingen van vanmiddag.

Je schouders kunnen de eindeloze serie nabevingen opvangen. Zodra

ook jij hier aankomt, sta ik niet meer te trillen op het balkon dat uitkijkt

op het leeggelopen meer in drijfzand, dat me vast wil zuigen 

 

– het Pacifische breukvlak in.

 

Reacties zijn gesloten.