Voorbij seismofobie?

Hier in Alaska wil ik niet blijven, vergezichten met mosgroene sparren,

dwergberken tussen rijtjes coniferen en besneeuwde spitsbergen.

Zonder zwavelgeur zou je niet zeggen dat dat vulkanen zijn.

 

Niets hier om me aan vast te grijpen als ik me een weg baan

over sompige, golvende highways met ribbels en diepe gaten.

Overal de laatste stuiptrekking van een vertrouwde aarde, mijn voeten

voelen al verhitting van bossen vol verborgen wildbranden.

 

De afgrond is loodrecht zonder vangrail als de buschauffeur

de tegenligger op de zandweg passeert. Het gaat net goed en

als ik op de Canadese grens bijkom met een bak

cappuccino oefent de gastvrouw haar Hollands op me.

 

Het hotel in Whitehorse is bevestigd, net als de aardbevingen daar.

Ik wil me vastgrijpen aan jouw zorgzame schouders die de

eindeloze serie nabevingen kunnen opvangen. Kom hierheen,

dan sta ik niet meer te trillen op het balkon dat uitkijkt

op het leeggelopen meer in drijfzand, dat me vast wil zuigen 

 

– het Pacifische breukvlak in.

 

Reacties zijn gesloten.